"Elvis Costello In Antwerp: "Sonic Youth reminding noise-version of 'Watching The Detectives""

DeMorgan.be: Bart Steenhaut: 10th November 2011.

Halverwege zijn al maanden uitverkochte concert in de Elisabethzaal doet
Elvis Costello een bekentenis. "Het nummer dat ik nu ga spelen haat ik
écht", zegt hij. Wat volgt is een bloedstollende versie van 'Everyday I
Write The Book', een van de grootste hits uit zijn carrière. Het was
maar een van de vele hoogtepunten uit het soloconcert dat hem
gisteravond naar Antwerpen bracht.

Costello Solo. Dat was, in België, althans, al van 1989 geleden. Toen
speelde hij in zijn eentje de hele affiche van Torhout-Werchter naar
huis met een akoestische set die bij iedereen die er toen bij was op het
netvlies staat gebrand.

Het optreden is Antwerpen was compleet anders, maar haast even magisch.
Dat heeft uiteraard alles te maken met het feit dat Costello niet alleen
een meesterlijk songschrijver is, maar ook een bevlogen performer. En
ook al stond hij solo op het podium, toch suggereerde het arsenaal
instrumenten op het podium dat er elk moment een heuse band uit de
coulissen kon stappen. Dat gebeurde ook, want Larkin Poe, dat op
uitnodiging van de zanger het voorprogramma had verzorgd, dubbelde
tijdens een paar nummers als begeleidingsband voor onze beloved
entertainer. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat niet meteen de
beste passages waren. De twee zangeressen van deze Amerikaanse
bluegrassband pasten que stemtimbre niet écht bij Costello, maar het
spelplezier - en langs de kant van het publiek: het gevoel dat je iets
unieks meemaakte - compenseerde veel.

Maar het beste was Costello uiteraard als hij moederziel alleen op het
podium stond en schijnbaar nonchalant grasduinde door zijn
indrukwekkende repertoire. Hij strooide met hits zoals een kippenboer
met maïskorrels. De set begon sterk met 'Oliver's Army', en in een mum
van tijd had hij ook 'Good Year For The Roses' en het samen met Paul
McCartney geschreven 'Veronica' prijsgegeven. Opmerkelijk trouwens hoe
Costello songs die hij al duizenden keren live had uitgevoerd toch met
een buitengewoon inlevingsvermorgen bleef vertolken. Niet allen dat,
maar op de koop toe wist hij in 'Alison' en het verschroeiende 'I Want
You' ook nog invalshoeken bloot te leggen die tot nog toe onaangeroerd
waren gebleven. Geen geringe verdienste.

Daarnaast diepte Costello - naargelang de inspiratie van het moment -
ook wat covers op. The Beatles ('You've Got To Hide Your Love Away'!)
Charles Aznavour (het op applaus onthaalde 'She'),  de onlangs overleden
Bert Jansch ('It Don't Bother Me'),... allemaal vertolkten ze
gastrolletjes in een eclectische set die bleef verrassen. Ook wanneer
Costello plots achter de piano ging zitten voor een bloedstollende
versie van 'Shipbuilding', of een aan Sonic Youth herinnerende
noise-versie van 'Watching The Detectives' uit de snaren kneep, stond je
keer op keer perplex van zoveel veelzijdigheid.

De bisrondes, goed voor een tiental extra's, puilden uit met nog meer
moois - we onthouden een rauwe, door een megafoon gezongen versie van
'National Ransom' die het beste van Tom Waits naar de kroon stak' en het
als ultieme uitsmijter geserveerde 'A Voice In The Dark'. Een stem in de
duisternis, inderdaad. Maar wát voor één. Op zijn zevenenvijftigste
blijft Elvis Costello - nog steeds met die zwarte hoornen bril en dat
eeuwige strooien hoedje - een categorie apart. En wat beter is: hij
vertoont niet de minste tekenen van slijtage.

Elvis Costello komt op 17 november naar het Koninklijk Circus te Brussel
voor een extra concert. Info op www.greenhousetalent.be